روز جهاني خود
آدم يك روز را هم بايد پيدا كند و براي خودش كنار بگذارد...روز جهاني "خود" يا "من " يا هرچيز ديگر....گوشه تقويمش علامت بزند ..چند روز قبلش در بوق و كرنا كند و مثل همه روزهاي جهاني ديگر كه فقط يك روز ارزش دارد و بعد به باد فراموشي ميرود حداقل آن روز را به خودش احترام بگذارد و خودش را گرامي بدارد.براي خودش با لبخند تبريك بگويد خودش را بيرون ببرد،بريز و بپاش كند خرج كند و حسابي خوش بگذراندخودش را كت بسته رها كند به خودش.... اگر هنوز هم عاشق بستني قيفيست قيد رژيم و اضافه وزن و ولخرجي و ضررو زيان را بزندتا جايي كه ميتواند و دلش ميخواهد خودش را مهمان خودش كند. ...نهايتش اگرهم دستش خالي بود بشيند يك گوشه و يك نقاشي با هر سبكي كه دوست داشت براي خودش بكشد (البته رئال اگر نباشد بهتر است )و تقديم به خودش كند .آهنگي را كه باآن زندگي ميكند راگوش بدهد و اگر هنوز مثل خيلي ها نميداند يا مردد است كه چه آهنگي را واقعا دوست دارد ؟ميگويند آهنگهاي مكزيكي براي اينجور مواقع خوب جواب ميدهند ..بعدش بشيند با خودش درد و دل كند....از راز دلش ،از ناگفته هايش و از حرفهاي فراموش شده اش ...گاهي فقط گوش باشد و گاهي زبان...و گاهي فقط سكوت كند ... دست آخر خودش را با همه تلخي ها و سركشي ها و گناه هايش ببخشد و يا لااقل وانمود كند كه ميبخشد و قدر دان خوبيها و بزرگواريهاي خودشباشد و آنها را هم بر زبان بياورد....گونه اي در كار نيست ولي ميتواند دست خودش را ملتمسانه ببوسد و در آخر اشكهايش را ....
گاهي هم ادم با خودش خيلي رودروايسي دارد و يا امكان دسترسي به خودش راندارد و يا گمش كرده است ميتواند براي خودش نامه اي بنويسد و مطمئن شود كه بدستش خواهد رسيد...اگر هم خداي ناكرده خودش را ازدست داده و مرده است يك فاتحه براي شادي روحش !بفرست و خيرات كند...
روز جهاني "خود" را فراموش نكنيد.
از قدیم گفتن به بهــــا دهند نه به بهانه