گاهی بعضی از ما زنها خیلی جدی و بی رحمانه و حتی عاجزانه از بعضیا بخصوص مردها میخوایم که کاری رو انجام ندن ،در حالیکه تو دلمون خدا خدا میکنیم خلاف چیزی که خواستیم رو انجام بدن! و بعدش منتظر میشینیم و رخت میشوریم!(تو همون دلمون). که  دو حالت داره:
1.اگه به هر دلیلی انجام بدن در حالی که ذره ذره اعماق وجودمون داره بشکن میزنه ،جسارتش رو تحسین میکنیم و خوشحالیم ولی درظاهر طلبکار میشیم! که چرا اینکار رو کردی؟ و مگر نگفته بودیم که فلان ؟و اصلا انتظار نداشتیم و...چند بار باید بگم و اه اه اه...!
2. اگر هم انجام ندن و خواسته باشن که به حرف ما گوش کنن ،در حالی که در ظاهر میکوشیم خم به ابرو نیاوریم !هی پیش خودمون میگیم بابا این دیگه کیه؟چرا نمیدونه باید چی کارکنه؟و  سعی میکنیم با هزار جور طرفند طرف رو به امر نهی شده رهنمون سازیم!
پ.ن: البته خودمون هم نمیدویم چرا؟!