بهانه‌های 26 سالگی

بچه که بودیم مادر طی تشریفات حکومتی‌اش! بیشتر وسایلهای خانه را به دو دسته تقسیم کرده بود:
1- دم دستی ها ( برای خودمان و پیش پا افتاده ها!)
2- ویژه‌ها ( برای مهمانها و آقازادها! )
از ظرفهاو فنجانهای شیک چینی که گوشه کمد خاک میخورد یا حتی اون پتوهای ملافه دار خنک! با گلهای رنگارنگ بگیر تا کل اتاق بزرگه با مخلفات داخلش، که هیچ کدومشون برای ما که دم دستی بودیم!! نبود و برای مهمانهای سوگلی و عزیزتر ازجان بود... حالا بماند چقدر حسرت مهمان مامان بودن را کشیده ایم!!
تازگی ها فهمیده ام بعضی از آدم ها هم گویی خواسته یا ناخواسته شخصیتهای محترمشان را تقسیم بندی کرده اند.آن قسمت زوار دررفته وخراب مراب و لب شکسته هایش برای دم دستی‏‌هایشان است و آن شخصیت فرهیخته! و اتو کشیده و متعالیشان را نگه داشته اند برای نور چشمیها و از ما بهترانشان!