راستش را بخواهید این روزها اغلب ما زنها از پای فیلم ها و کتابها و
وبلاگهای داغ! که پا میشویم به برکت آنها و البته پیشرفت علم تازه یادمان
میفتد که اوه مای گاد! نکند کلاه گشادی سرمان رفته باشد؟چراکه مقایسه کردن
بدون در نظر گرفتن شرایط،
یکی از ارکان ضروری و کاربردی ما زنهاست!این میشود که مقدار زیادی حسودیمان
میشود به آن معشوقه خارجکی! که بعد از سالها همسرش یا طرف مربوطه اش! چقدر
خوب بلد است احساسات و علاقه اش را به او ابراز کند و دست به لاو
ترکاندنش قوی است!و چقدر جملات عاشقانه در گوشش نجوا میکند!(مفتکی!)و براین
اساس همین طوری که انتظارات و توقعاتمان بالا زده به این نتیجه
میرسیم (اصولا ما زنها خیلی زود به نتیجه میرسیم!)که اصلا طرف بخت برگشته
ما ،مارا دوست ندارد و در موارد حادتر انگ تعطیلی! میزنیم.بعد
دوز" اوه مای هانی!" خونمان پایین میرود و افسردگی میگیریم و.... البته
گاهی در پی تحقیقات محرمانه امان درمیابیم که بعضی از زنهای دیگر هم
همین مشکل را دارند و آنجاست که کمی دلمان خنک میشود.!(لطفا کسی نیاید شعار
بدهد که نه ال و بل ...،نمیگویم همه زنها یا همه مردها..همه جورش الان
هست)
هدف من از نوشتن اینها بعنوان یک زن تا حدودی دفاع کردن از
مردان ایرانی
است.مرد ایرانی هم محبت دارد ،
عاطفه دارد... خیلی بیشتر از آن جنتلمنهای اروپایی یا امریکایی که این
روزها
نوع چینیش هم در ایران زیاد شده! مرد ایرانی شاید به خاطر عوامل اجتماعی و
فرهنگی یاد نگرفته باشد همیشه یک مشت جملات زیبا و عاشقانه در آستین
داشته باشد و مقدمات لاو ترکاندن را مو به مو بجا بیاورد. شاید بخندید ولی
مرد ایرانی محبتش را با خرید میوه و این جور چیزها برای خانه نشان میدهد.تو
ای زنی که از بوی عرقش مینالی ...با کارکردن و عرق ریختنهایش نشان
میدهد.مرد ایرانی محبتش را با غرور و غیرتش نشان میدهد.محبتش مثل دیواریست
که به تو اجازه میدهد همیشه به آن تکیه کنی.شاید
بلد نباشد و یا یادش رفته باشد که تو نیازمند توجههای ساده اما همیشگی
هستی.نیازمند دیده شدن و بیشتر دیده شدن شاید هم نیازمند سورپرایز شدن!...
پ.ن عنوان برگرفته از اینجا
پ.ن2: این پست میتوانست یک مقاله کاملا تخصصی باشد.